Op zaterdag 25 april trok de Dorpergolf-familie vol goede moed richting het Duitse Schloss Haag voor de maandelijkse golfwedstrijd. De baan lag er schitterend bij — zo mooi zelfs dat sommigen zich al bij voorbaat afvroegen of ze daar überhaupt wel op mochten slaan.

De spanning was voelbaar. Voor een aantal golfers stond er namelijk al behoorlijk wat druk op de ketel. Na een eerste wedstrijd om snel te vergeten, was een tweede misstap eigenlijk geen optie meer… tenzij je natuurlijk meedoet voor de gezelligheidsprijs (die overigens nog steeds niet officieel bestaat, maar wel vaak wordt gewonnen).

Karin en Joop, onze onverstoorbare wedstrijdleiding, hadden weer flights samengesteld waar zelfs een puzzelboekje jaloers op zou zijn. Om 11.20 uur klonk het startschot — of beter gezegd: de eerste tik tegen de bal.

Frans Marcelissen, winnaar van de vorige wedstrijd en dus drager van de eer (en lichte zenuwen), begon alsof hij er die ochtend speciaal voor was opgeladen. Een kaarsrechte bal van zo’n 200 meter vloog de baan over. De lat lag meteen hoog… misschien wel té hoog voor sommigen.

Wat volgde was een enerverende ronde waarin de ene bal prachtig over de fairway rolde, terwijl de andere besloot een avontuurlijke route via bosschages, bunkers en onbekend terrein te nemen. Golf blijft tenslotte een sport vol verrassingen — vooral voor degene die slaat.

Door de onverwachte warmte vloeiden niet alleen de slagen, maar ook de flesjes water rijkelijk. Na 18 holes kwam het gezelschap langzaam maar zeker terug richting terras: sommigen trots en rechtop, anderen licht gebogen en in gesprek met zichzelf over “die ene slag”.

Het mooie van golf is dat je niet eens naar de scorekaart hoeft te kijken. Eén blik op iemands gezicht zegt genoeg. De ene straalt alsof hij zo de Tour op kan, de ander kijkt alsof hij zojuist persoonlijk ruzie heeft gehad met zijn golfclubs.

Toen Joop van de Knip het terras opliep, was het meteen duidelijk: hier liep geen gewone sterveling, maar een man die zojuist vrede had gesloten met elke hole op de baan. Hij straalde alsof hij net de loterij had gewonnen — en eigenlijk klopte dat ook wel een beetje. Met ruime voorsprong bleek hij namelijk de grote winnaar van de dag.

Karin pakte knap de second neary (in twee slagen het dichtst bij de hole). De gewone neary bleek voor iedereen nét een brug te ver. Die hole ligt er waarschijnlijk nog steeds van te genieten dat hij onverslagen is gebleven.

De dag werd zoals altijd stijlvol afgesloten op het terras bij Pancakes & Steaks. Daar werden sterke verhalen nóg sterker, slagen nóg mooier en missers… ach, die werden gewoon tactisch vergeten. Onder het genot van een pannenkoek of een stevige steak werd de dag nog eens uitgebreid geanalyseerd — alsof iemand daar echt beter van gaat spelen.

Kortom: een fantastische golfdag vol zon, strijd, humor en hier en daar een bal die nog steeds niet terecht is.